جایی که آفتاب بیدار میشود - یک
من
ناگزیر آمدنم
گرچه دامانم،
چنگ آویختۀ هیچ وسوسۀ شرمناکی نیست.
و برای گامهای بی رمقم،
جز سنگلاخی سرخ،
از دهان خون آلود واژه،
هیچ فرض محالی گسترده نیست.
□
من ناگزیر میشوم
به رفتن!
آن دیرگاهی که حتی،
محالی،
شیرازۀ زندگی زنی را،
با پیشینۀ سنگسار،
"از نوع تاری آویخته بر باد
که نتهای خدا را میرقصد"
در آغوش نمیگیرد.
روزی که آمدم نام تو،
بر پیشانی شهر می نالید.
وقتی که میروم،
سنگلاخ،
دلتنگ نوشیدن جرعه ای دیگر
از لبانم است.
+ نوشته شده در شنبه بیست و سوم مرداد ۱۳۸۹ ساعت 0:28 توسط مهرنوش روان
|